Βαρέθηκε ο κόσμος, φοβάται να πάει στο γήπεδο

Είτε με το 75% είτε με το 50% ο κόσμος μοιάζει να έχει κουραστεί και ταυτόχρονα φοβηθεί, με αποτέλεσμα να γυρίζει την πλάτη του στο γήπεδο. Γίνεται συνήθεια η απουσία.

Η προβολή στο θέμα της πανδημίας, έχει μετριαστεί. Αυτό δε σημαίνει πως νικήθηκε κιόλας. Κανείς δεν παραγνωρίζει πως χάθηκαν τόσες ζωές, ταλαιπωρήθηκαν και ταλαιπωρούνται απίστευτα πολλοί άνθρωποι. Μια διαδικασία που έκλεισε δύο χρόνια στα μέρη μας και οι πάντες ζουν με την ελπίδα πως η στιγμή που θα είναι απλά μια τραγική ανάμνηση, πλησιάζει.

Η διαχείριση του τεράστιου αυτού προβλήματος, είχε τα θετικά και τα αρνητικά της. Ο καθένας μπορεί να κρίνει τα πιο σοβαρά ζητήματα, όπως η υγεία, οικονομία κτλ. Ο αθλητισμός, ως δεύτερος ή και τρίτος παράγοντας σημασίας εν μέσω μιας πανδημίας, υπέστη κι αυτός τεράστια ζημιά.

Τομέας που όσο ασήμαντος κι αν θεωρηθεί μπροστά στα πιο σοβαρά ζητήματα, εμπεριέχει μέσα του πολλά παρακλάδια. Το οικονομικό θέμα καθώς με αυτόν ασχολούνται εκατοντάδες άνθρωποι, αλλά και την ίδια την υγεία. Η μεγάλη διαφορά είναι πως απ’ την πρώτη στιγμή θεωρήθηκε ως τομέας… παρακατιανός. Με μηδενικό πολιτικό κόστος, κατά συνέπεια η λύση ήταν εύκολη: Κλείστε τα όλα.

Τα γήπεδα είναι το πιο ενδεικτικό παράδειγμα. Αρχικά έκλεισαν, εν συνεχεία δειλά-δειλά άνοιξαν, το ποσοστό αυξήθηκε, μέχρι που πριν αλλάξει ο χρόνος ουσιαστικά έκλεισαν ξανά. Για να αρχίσει να επανέλθει το πράγμα με σημαντική καθυστέρηση συγκριτικά με τις αρχικές εξαγγελίες, στο 50% πληρότητας και τώρα στο 75%.

Πάντα με συγκεκριμένους περιορισμούς, όπως η υποχρεωτική χρήση μάσκας, είσοδος μόνο σε εμβολιασμένους ή όσους έχουν νοσήσει με πιστοποιητικό που δεν είναι μεγαλύτερο σε διάρκεια των τριών μηνών.

Έγινε η ιστορία της παρουσίας του κόσμου στα γήπεδα, λάστιχο με λίγα λόγια. Μόλις αυξανόταν το πρόβλημα της πανδημίας, τα μέτρα άρχιζαν στον αθλητισμό. Ενώ το πρόβλημα υποχωρούσε, ο αθλητισμός ήταν ο τελευταίος τομέας που χαλάρωναν τα μέτρα.

Κανείς δεν ξεχνά και τη δημόσια… διαπόμπευση ενός απλού ζητήματος όπως η παρουσία στο γήπεδο. Αυξάνονταν τα κρούσματα στην χώρα μας, «έδειχναν» με το δάχτυλο και δημόσια συγκεκριμένους αγώνες για την παρουσία του κόσμου κι αν φορούσαν μάσκα οι φίλαθλοι. Επιδείκνυαν ως δεδομένο πως οι κακές ΠΑΕ ή ΚΑΕ, δεν έπαιρναν μέτρα και έβαζαν στα γήπεδα ανθρώπους μη εμβολιασμένους.

Ο κόσμος τα παρακολουθούσε όλα αυτά και είναι προφανές πως τρόμαξε. Φοβήθηκε επειδή πείστηκε. Θεωρώντας πως η παρουσία σε έναν αθλητικό χώρο, είναι η νούμερο ένα πηγή κινδύνου για να κολλήσει κάποιος Covid-19. Όχι ο συγχρωτισμός σε καθημερινές δραστηριότητες που ποτέ δεν έπαψε να γίνεται χαμός και ποτέ δεν έλαβαν ουσιαστικά μέτρα. Όπως τα μέσα μαζικής μεταφοράς για παράδειγμα.

Τα γήπεδα άνοιξαν και πάλι. Είτε με το αρχικό 50%, είτε με το πρόσφατο 75%, παρατηρείται ένα φαινόμενο. Ο κόσμος δε δείχνει «δίψα» για να τρέξει στο γήπεδο. Παρά τον περιορισμό στην πληρότητα, δεν υπάρχουν sold out. Σε αγώνες ντέρμπι, μεγάλης σημασίας.

Κουράστηκε ο κόσμος απ’ τα συνεχόμενα μέτρα, τις υποδείξεις, τις παρενθέσεις και τις απαγορεύσεις. Καλά-καλά οι περισσότεροι δε γνωρίζουν ακόμη πώς μπορούν να πάνε γήπεδο. Δείτε το απ’ τη δική σας καθημερινότητα. Πόσες φορές ένας φίλαθλος απ’ την οικογένειά σας ή το φιλικό σας περιβάλλον, σας έχει ρωτήσει αν επιτρέπεται να πάει γήπεδο με επίδειξη rapid test;

Προσοχή, κανείς δε λέει να γίνουμε ξέφραγο αμπέλι και να κάνει ο καθένας αυτό που γουστάρει. Όμως την ίδια ώρα οι προηγμένες ποδοσφαιρικά και υγειονομικά χώρες του εξωτερικού, πώς γίνεται να έχουν χαλαρώσει-για να μην πούμε εξαφανίσει-σε τέτοιο βαθμό τα μέτρα; Προφανώς κάτι περισσότερο θα ξέρουν αναφορικά με τον κίνδυνο που συντρέχουν οι φίλαθλοι σε επίπεδο διασποράς του ιού.

Εκεί ακριβώς έρχεται κι ο φόβος. Ο κόσμος άκουσε τόσες φορές για το πόσο… κακό γίνεται στα γήπεδα με τις κακές ομάδες που επιτρέπουν τα πάντα. Είδε με πόση άνεση έκλειναν τους αθλητικούς χώρους. Οπότε η αυτόματη άμυνα του κάθε ανθρώπου, είναι να σκεφτεί «άσε να περάσουν κάποιοι μήνες ακόμη και το βλέπουμε για να πάμε γήπεδο».

Κούραση, φόβος του φιλάθλου, που οδηγεί στην μονιμότητα. Δύο χρόνια αυτή η διαδικασία, δεν είναι μικρό διάστημα. Έχει ξεμάθει ο κόσμος το γήπεδο. Αρχίζει και συνηθίζει την απουσία του, που κάποτε ενοχλούσε. Στοιχείο που οφείλεται ξεκάθαρα στους λάθος χειρισμούς των υπευθύνων.

Το εύκολο είναι να ειπωθεί ένα «φταίει η πανδημία». Προφανώς και είναι πρόβλημα. Αλλά η διαχείριση του προβλήματος έχει σημασία. Κι εκεί όχι απλά η χώρα μας πήρε κάτω απ’ τη βάση, αλλά συγχρόνως δεν αποκλείεται να προκάλεσε ανεπανόρθωτη βλάβη στον αθλητισμό.

πηγή: SDNA