Ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο Φθιώτιδας: Αναγνώστης του LamiaSports μιλά για τις υποδομές και την ασφάλεια στα γήπεδα
Ένας αναγνώστης του LamiaSports, ο οποίος αγωνίζεται στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο της Φθιώτιδας και επιθυμεί να διατηρήσει την ανωνυμία του, έστειλε στη σελίδα μας το παρακάτω μήνυμα, καταθέτοντας τις σκέψεις και τους προβληματισμούς του για τις αθλητικές εγκαταστάσεις, την ασφάλεια των ποδοσφαιριστών και το κόστος συμμετοχής των ομάδων στα πρωταθλήματα.
Ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο Φθιώτιδας: Αναγνώστης του LamiaSports μιλά για τις υποδομές και την ασφάλεια στα γήπεδα
Ένας αναγνώστης του LamiaSports, ο οποίος αγωνίζεται στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο της Φθιώτιδας και επιθυμεί να διατηρήσει την ανωνυμία του, έστειλε στη σελίδα μας το παρακάτω μήνυμα, καταθέτοντας τις σκέψεις και τους προβληματισμούς του για τις αθλητικές εγκαταστάσεις, την ασφάλεια των ποδοσφαιριστών και το κόστος συμμετοχής των ομάδων στα πρωταθλήματα.
Ακολουθεί αυτούσια η επιστολή του, όπως μας την έστειλε:
Σχεδόν 22 χρόνια στα γήπεδα, από τα 10 μου μέχρι μία ανάσα πριν τα 32. Στην επαρχία της Λαμίας, αλλά και έχοντας περάσει από την ΕΠΣ Χαλκίδας, βλέπω πως η κατάσταση, από τις υποδομές μέχρι τις ερασιτεχνικές και επαγγελματικές κατηγορίες, πάει από το κακό στο χειρότερο.
Το σύνθημα «εμπρός πίσω» του Πόποτα καλά κρατεί.
Δεν θα σταθώ στον ρόλο των προπονητών και των διοικήσεων των ομάδων, αλλά σε εκείνους που διοργανώνουν τα πρωταθλήματα και έχουν την ευθύνη να απαιτούν ασφαλείς και αξιοπρεπείς αθλητικές εγκαταστάσεις.
Χάλια αγωνιστικοί χώροι, αποδυτήρια στα όρια της κατάρρευσης, δημοτικά γήπεδα που οι ίδιες οι ομάδες προσπαθούν να σώσουν, με τους τραυματισμούς να διαδέχονται ο ένας τον άλλον.
Και όλα αυτά για μια «τρέλα», ένα «πάθος»: το ποδόσφαιρο. Ένα πάθος που μπορεί να κοστίσει σε έναν ερασιτέχνη όχι μόνο την υγεία του, αλλά ακόμη και τη δουλειά του.
Αφορμή για όσα γράφω είναι ο θάνατος του 16χρονου Gjana Asllan στην Καβάλα, μετά από πτώση σε τοιχίο μέσα σε γήπεδο.
Ένα παιδί 16 χρονών. Μια ζωή που χάθηκε.
Πριν από κάποια χρόνια, είχαμε και στην περιοχή μας τον θάνατο ποδοσφαιριστή μέσα στο γήπεδο.
Πόσα ακόμη πρέπει να συμβούν για να αλλάξει κάτι;
Η υποχρεωτική παρουσία ιατρικού προσωπικού στους αγώνες δεν αρκεί απλώς για να καλύπτεται ένας κανονισμός. Χρειάζεται κατάλληλη ιατρική κάλυψη, με γιατρό που μπορεί να αξιολογήσει άμεσα ένα επείγον περιστατικό. Δεν είναι το ίδιο να περιμένεις να κληθεί το 166 με το να υπάρχει άνθρωπος που μπορεί να παρέμβει σωστά εκείνη τη στιγμή. Κάθε λεπτό μετράει.
Και φυσικά, το κόστος δεν γίνεται να επιβαρύνει διαρκώς τις ομάδες.
Κάπου εδώ γεννιέται ένα ακόμη ερώτημα: τι ακριβώς πληρώνουμε στις ΕΠΣ και τι παίρνουν πίσω οι ομάδες;
Περίπου 200 ευρώ ανά αγώνα για διαιτητές, γιατρό και τις σχετικές επιβαρύνσεις. Και ως ανταπόδοση; Ενωσιακά γήπεδα με τάπητες άλλων δεκαετιών, κύπελλα και μπάλες που συχνά δεν ανταποκρίνονται ούτε στις στοιχειώδεις απαιτήσεις.
Και αναρωτιέμαι: αν οι ομάδες ενώνονταν, μαζί με ιστορικά σωματεία που αναγκάστηκαν να σταματήσουν λόγω οικονομικών δυσκολιών, και δημιουργούσαν ένα ανεξάρτητο πρωτάθλημα με στόχο τη μείωση των εξόδων, όπως συμβαίνει για παράδειγμα στην Αθήνα, ποια θα ήταν τελικά η διαφορά;
Με πικρία το λέω, αλλά φοβάμαι πως για τις ομάδες η διαφορά θα ήταν ελάχιστη. Όταν η διοργανώτρια αρχή δεν προσφέρει την ουσιαστική στήριξη που χρειάζονται τα σωματεία, είναι λογικό να αναρωτιέται κανείς τι πραγματικά κερδίζουν από τη συμμετοχή τους σε αυτήν.
Το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο χρειάζεται υποδομές, ασφάλεια και ουσιαστική στήριξη. Όχι μόνο υποχρεώσεις και έξοδα.
Το «πάμε και όπου βγει» το είδαμε με τον πιο τραγικό τρόπο στα Τέμπη. Δεν μπορεί να αποτελεί λογική ούτε στον αθλητισμό. Γιατί εδώ μιλάμε για ανθρώπινες ζωές.
Αν όσοι έχουν την ευθύνη δεν απαιτήσουν αλλαγές από την Πολιτεία και τους δήμους, θα συνεχίσουμε να μετράμε τραυματισμούς και να αναρωτιόμαστε εκ των υστέρων τι πήγε λάθος.
Το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο δεν είναι απλώς ένας αριθμός σε ένα φύλλο αγώνα. Είναι άνθρωποι που δουλεύουν όλη μέρα, έχουν οικογένειες και υποχρεώσεις και μετά φορούν τα παπούτσια τους και μπαίνουν στο γήπεδο επειδή αγαπούν το ποδόσφαιρο.
Όπως είχε πει κάποτε ένας προπονητής μου:
«Το να είσαι ερασιτέχνης πολλές φορές είναι πιο δύσκολο και από το να είσαι επαγγελματίας. Τίποτα δεν έχεις έτοιμο».
Και είχε δίκιο. Ο ερασιτέχνης τα πληρώνει πολλές φορές όλα από την τσέπη του, αγωνίζεται σε γήπεδα που δεν πληρούν τις στοιχειώδεις προϋποθέσεις και συνεχίζει επειδή αγαπά αυτό που κάνει.
Το ελάχιστο που του αξίζει είναι να μπορεί να επιστρέφει σπίτι του υγιής και ασφαλής.
Καλή ποδοσφαιρική χρονιά σε όλους.
Και καλό παράδεισο στον μικρό Gjana Asllan.
Μακάρι η απώλειά του να μην ξεχαστεί. Μακάρι να είναι η τελευταία.
